Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1352 roku, gdy zostaje wymieniona w rejestrach dziesięciny papieskiej jako wieś Dekanatu Jablonskiego „decanatus Gablonensis: Dubnycz.” Czas jej powstania możemy w przybliżeniu określić na 2. połowę XIII wieku. W tym okresie Markvarticowie założyli nowy zamek Stráž, którego właściciel Beneš, po 1281 roku zaczął się podpisywać „z Vartenberka“. Zamek został wzniesiony do ochrony starego szlaku handlowego prowadzącego z Pragi przez Bělą i Jablonné do Żytawy, który przechodził też przez Dubnicę. Pod zamkiem szlak ten rozdzielał się i drugi szlak zmierzał na Poizerze do Mnichova Hradiště.

W starszych badaniach historii tej miejscowości próbowano wyjaśnić całkowitą odmienność czeskiej a niemieckiej nazwy miejsca o pradawnym pochodzeniu. Pierwszy dokument pochodzący z 1405 roku potwierdza nazwę niemiecką „Heinrichsdorf alias Dubnicz,“ która jest typowym przykładem nazewnictwa kolonizacyjnego według osoby dokonującej lokacji. Miejscowość albo została pierwotnie nazwana przez czeskich kolonistów według rozpowszechnionego tutaj drzewa – dębu, a później przyjęła niemiecką nazwę, albo chodziło o dwie miejscowości obok siebie w obrębie jednego, dzisiejszego katastru, które dopiero później się połączyły, prawdopodobnie w 2. połowie XVI wieku. Jeszcze w 1547 roku w księgach ziemskich wymienia się nazwaną po czesku miejscowość Dubnice „w lilanthu, w dubniczy na dvořích kmetcích s poplužím.“ Ten drugi wariant wydaje się bardziej wiarygodny.

Od samego początku gmina Dubnice należała do właścicieli posiadłości Stráž, którzy mieli tu najprawdopodobniej swoją lenną siedzibę, ponieważ w latach 1363-1369 jest tu wymieniany Soběhrd Špaček z Jablonného i z Kunvaldu (Kunowie), a w latach 1383-1391 Petr Bartoš z Dubnicy. Wieś miała własną parafię, wspominaną w latach 1363-1422, gdy w czasie wojen husyckich przestała istnieć.

W 1504 roku posiadłość Stráž kupił Bartoloměj Hiršpergár z Königshaimu. Jego potomkowie byli w posiadaniu majątku aż do bitwy pod Białą Górą. Ich rządy są okresem spokojnego wzrostu gospodarczego. Za udział w antyhabsburskim powstaniu stanów w 1622 roku braciom Baltazarowi i Erazmowi majątek skonfiskowano, a zyskał go Albrecht Wallenstein. W czasie wojny trzydziestoletniej wieś doznała wielkich szkód, przede wszystkim w wyniku najazdów wojsk szwedzkich. Po wojnie miejscowość w jednej trzeciej opustoszała. W tym czasie miejscowość Dubnice przeszła z rąk Albrechta Wallensteina w posiadanie rodu Lichtensteinów. W 1714 roku stała się majątkiem Ludwika Józefa Hartiga (od 1719 roku miał tytuł hrabiowski) – właściciela posiadłości Mimoň. Był to też okres dobrego rozwoju gminy, która mogła śmiało konkurować nawet z miastem Stráž pod Ralskiem. Dowodzi tego także liczba gospodarzy - Dubnice 102, a Stráž 104. Nie można jednak porównywać miasta i wsi, ponieważ w tej ostatniej byli w większości tylko drobni chłopi. W 1922 roku posiadłości ziemskie Hartigów - Stráž pod Ralskem kupił w całości František Melichar.

Miejscowość charakteryzowała się typowo rolniczym osadnictwem ze znaczącym udziałem hodowli bydła. Uprawiano tu przede wszystkim zboże, ziemniaki, a także owoce. Zawsze była ludna, co jest typowe dla wsi z tego regionu, których mieszkańcy trudnili się także handlem i rzemiosłem. Rozwijały się tu głównie te rzemiosła, które były związane z ówczesnym życiem na wsi (np. cieśla, piekarz, krawiec, woźnica…). Rzemieślnicy nie tworzyli jednak własnych cechów, a przyłączali się do innych w okolicy. Około roku 1700 wieś stała się samodzielną parafią. W okresie reformacji ludność była przeważnie wyznania ewangelickiego. W latach 1699-1702 zbudowano kościół pw. Narodzenia Maryi Panny. Gotycka, drewniana rzeźba Madonny z XV wieku pierwotnie tutaj przechowywana, była prawdopodobnie pamiątką po wcześniejszej świątyni. Większość wyposażenia, jakie się tu zachowało aż do czasów ostatniego splądrowania przez złodziei zabytków, pochodziła z 2. połowy XVIII wieku. Parafia została jednak przywrócona dopiero w 1858 roku.